Ieder jaar organiseert Artec Snowboards in samenwerking met Elan een designwedstrijd waarbij je je eigen top, base of beide moet ontwerpen. Werd je als beste uitgekozen kreeg je een topboard mét eigen design for free. Bovenstaande was mijn inzending van vorig jaar, STEEL VS FLESH. Spijtig genoeg geen winnaar maar achteraf gezien maakte ik nougabolle kans. Zowel de kwaliteit als kwantiteit van de inzendingen was huge! Op 1 oktober 2008 lanceren ze opnieuw een wedstrijd en ook deze keer mogen ze een inzending verwachten.

Een jaartje ouder, iets meer skill? Maybe … Featuring Swaziland artwork? Perhaps …

Een groot Nintendo-fan zijnde erger ik mij dikwijls aan de commercials die ze uitbrengen. Vooral diegene die in België en Nederland op de buis verschijnen. De familie tijdens een spelletje Wii Play of opa die samen met kleinzoon Brain Training speelt en de succeservaring verzegeld met een hi-five, zelden zo’n voze meligheid aanschouwd … Pas op, marketinggewijs zitten ze best goed hiermee. Door zich te focussen op de voornaamste verantwoordelijke voor aankoop, namelijk de koopkrachtigen zelf, wordt Nintendo’s doelstelling om consolegames te introduceren bij een breder publiek zeker bereikt. De vooroordelen dat consoles en handhelds enkel voor “de kids” zijn worden op deze manier wel tenietgedaan. Ook de verkoopcijfers liegen er niet om, de Wii is van alle recente consoles de meest verkochte en hetzelfde geldt voor de DS.

Daarenboven hebben ze wel degelijk mooie staaltjes advertising. Zoals deze bijvoorbeeld, een commercial voor het spel Pikmin 2. Of voor het spel Mario Kart DS, waar ze de wifi-mogelijkheden introduceren. Niet hét van hét maar toch zeer degelijk en aantrekkelijk.

Maar een redelijk geniale viral is de volgende toch wel. Het betreft een ad voor “Warioland: Shake it!”, een Wii-game waarbij je obstakels overwint door de wii-mote te … shaken! Het duurde even vooraleer ik doorhad wat er aan de hand was maar uiteindelijk kan je er niet naast kijken. Mocht je er toch niet in slagen, kijk dan eens vanop een afstand. See for your self: Experience Wii!

En zo gaan we dus voor eeuwig de geschiedenisboeken in!

…

Maar laat ik anders even beginnen bij het begin!

Ik ben een dagje terug van het jaarlijkse VDS-vormingsweekendje en het was me weer een leerrijk vetzakkerijfestijn weije! Behoorlijk interessante sessies afgewisseld met behoorlijk grootschalig gezever. En tijdens één van die laatste liet ik per ongeluk vallen dat ik het wel zag zitten om in 2012 mee te doen aan de Olympische Spelen in Londen. Meerbepaald de 100 en/of 200 meter sprint.

Nuja, zo’n uitspraak blijft nooit onbestraft in een dergelijk gezelschap dus er viel wel wat hoongelach en spot te incasseren. Echter ging wel dé bal aan hét rollen! Menig collega begon te fantaseren over wat hij/zij zou aan deelnemen mocht die naar Engeland afzakken. Toegegeven, we zijn niet de meest sportieve bende, dus de mentale beelden van het polsstokspringen, artistiek turnen met lint en synchroon schoonspringen waren pretty funny. Jammer genoeg kwam de koude douche van de selectiecriteria opdagen. Ge moet daar wel iets voor doen uiteindelijk. En dat waren we niet echt van plan.

MAAR! Goed nieuws! Het blijkt zo te zijn dat elk land apart zijn selectiecriteria bepaalt voor heel wat afdelingen. In het zwemmen bijvoorbeeld mag je nog zo slecht zijn, als je de beste van het land bent en ze beslissen daar om je te sturen, dan ben je vertrokken! In principe.

*BRANDEND LICHTPEERTJE*

Afrika-expert Dries ging met die gedachte verder en kwam uit bij een buurland van Zuid-Afrika genaamd Swaziland. Na een googleke bleek dat dit land slechts 4 man aan de Spelen heeft laten deelnemen dit jaar: 2 in het zwembad en 2 op de lopekoerse. Dat is een goed uitgangspunt voor ons. Langs de ene kant zijn ze blijkbaar wel bereid om deel te nemen maar langs de andere kant zijn ze stevig onderbemand. Enters: VDS!

Natuurlijk zal koning Ngwenyama dit niet zomaar toelaten, we zullen met een goed onderbouwde visie naar ginder moeten trekken of ‘t wordt njet. Wellicht zullen we op sportief gebied geen beste indruk achterlaten daar in Londen (met uitzondering mijn sprintnummers natuurlijk), maar aangezien ze afgelopen zomer met de volle 4 aanwezig waren denk ik niet dat dat hun hoofddoel was. Ik kan mij dan ook inbeelden dat die meneer zegt van: “Al koed en vel, maar wa et min schuun Swazi ier oan?” (Inderdaad, Swazi trekt op West-Vlaams)

Wel uwe excellentie, laat het nu net wezen dat de Vlaamse Dienst Speelpleinwerk het promoteam bij uitstek is! En opvallen, opvallen dat we gaan doen! Voor een event dat door honderden miljoenen mensen bekeken wordt is dit toch de ultieme kans om uw land ne keer vet neig in de kijker te zetten! De thema’s die u in de verf wil zetten zijn vrij te kiezen. Toerisme? Tijdens elke halftime geven we schitterende powerpoints over uw schoon stuk land! Eerder een industriële toets gewenst? Geen probleem, we overtuigen elke multinational die we in de tribune tegenkomen met beurspraatjes over de Nasdaq, de Dow Jones en Lernout en Hauspie. Of misschien wat aandacht voor al jullie interne problemen? Er is niets wat een dozijn schattige puppies niet voor mekaar krijgt! U ziet, voor ieder diertje een pleziertje!

Afijn, het wordt een succes, zoveel is zeker. Toegegeven, er moet nog heel wat uitgedacht en onderhandeld worden maar het concept is zo sterk dat het bijna niet anders kan als slagen … Toch? Morgen alvast beginnen met een mailtje naar info@swaziland.sz … DUIMEN!

Via StumbleUpon ben ik op deze foto terechtgekomen. Een laffe daad van vandalisme, de geniale ironie van een ongeluk … of clever gebrachte advertising?

Hieronder de gebeurtenissen die volgens mij tot deze foto geleid hebben:

1. Briljante ingeving van Art Director A uit bureau X. Na veel micro-gelobby uiteindelijk een deal kunnen sluiten met het abribusjesbedrijf om één van hun hokjes gecontroleerd te mogen molesteren.
2. Briljante ingeving van Art Director B met ballen uit bureau Y. Wacht na zijn uren op busje komt-maar-niet, ziet poster, auto-brainstorm activated, idee, links kijken, rechts kijken, nee, nee, nee, jawel, KLETS, focussen, *klik*, blokje omwandelen, taxi bellen, grijns, USB, upload.
3. Woede-uitbarsting van bioscoopbezoeker C. Na veel micro-gelobby eindelijk het afspraakje van zijn leven kunnen strikken met blondine D (inderdaad, D). Film met panda’s was goed, veel gelachen, weinig geflikflooi. Meneer C doet zijn moedig aanzoek, mevrouw D wijst af met een schaterlach. Ongemakkelijkheid troef. Frustratie bij C zo mogelijk nog groter. Abribusje ontmoet C op het slechts mogelijke moment.
4. Dronkaard E op de terugweg van een nachtje uit. Start de brommer, rijdt weg, moet rechts inslaan, doet dat iets te vroeg.
5. Deugenieten F en G dagen H uit. F en G zeggen dat H niet durft, H zegt van wel. F en G zeggen van niet, H van wel. F en G zeggen: “awel, doe het dan”. H zegt dat hij nu geen tijd heeft. F en G zeggen: “Mietje, mietje, mietje!” H zegt: “Stop het, doe het zelf dan!” F en G zeggen dat ze dat al eens gedaan hebben. H gelooft dat niet. F en G zeggen dat het nochtans waar is. H gooit dan maar het glas in. F en G geloven hun ogen niet. F, G en H lopen weg.
6. Orkaan I.

Zo, dat dekt ongeveer iedere mogelijkheid denk ik. De vraag uit de kraag gaat trouwens deze week over deze post, interessant om te zien wat de gemiddelde bezoeker het meeste plausibel vindt. Mochten er nog geloofwaardige theorieën zijn, laat ze achter in de reacties!

Vraag eender iemand om zijn “top 10 meest legendarische atleten ever” en ik durf er (iemand anders zijn) geld op zetten dat het lijstje er zo zal uitzien:

1. Michael Schumacher
2. Michael Jordan
3. Rodney Mullen
4. nogmaals Michael Schumacher
5. Mohamed Ali
   
6. Usain Bolt
7. Eddy Planckaert
8. Michael Phelps
   
9. Shaun White
   
10. Stefan Everts

… Het zou toch moeten … Eervolle vermeldingen voor: Pele, Ayrton Senna, Alberto Tomba en Michael Schumacher.

Een zeer logische lijst als je bekijkt wat ze samen gepresteerd hebben. Ik zeg maar even: 7 wereldtitels, 6x NBA en 2x Olympisch kampioen, uitvinder van meer dan 200 skate-tricks, 91 GP-overwinningen, iedereen kapotgeslaan, wereldrecordhouder 100m & 200m joggen, een zwangere tienerdochter, 10 gouden Olympische medailles, 9 X-games medailles en 1 gouden Olympische medaille en 10 wereldtitels. Geene kattepis dadde!

Maar natuurlijk staat de tijd niet stil, en steeds weer worde de beste sportprestaties overtroffen. Hoeveel mensen hadden tot voor de zomer al gehoord van ene Michael Phelps of Usain Bolt? Daar kon tot voor kort nog makkelijk Fredje Deburghgraeve en Michael Johnson gestaan hebben. The likes of Kobe Bryant en Lebron James zijn goed op weg om Jordan bij te benen. Zelfs onze almachtige Eddy kan niet meer tippen aan wat Sven Nys al gepresteerd heeft!

De waarheid is dat elke atleet vroeg of laat zijn gelijke of meerdere moet erkennen in een nieuw supertalent. En ja, ook de race-god hemzelve, mijn held Michael Schumacher, zal wellicht ooit geëvenaard worden. Na het vertrek in 2006 ben ik wanhopig op zoek gegaan naar een opvolger. Logischerwijs eerst in het huidige Ferrari-duo: Kimi Raikkonen en Felipe Massa. Maar desondanks de wereldtitel van Kimi vond ik hem daar toch niet terug. Ook in de rest van het veld bleef ik op mijn honger zitten. Hamilton, Alonso, Kubica … stuk voor stuk rastalenten en zelfs (toekomstige) kampioenen, maar geen Michael Schumachers …

Tot ergens vorig jaar was ik ervan overtuigd dat maar één iemand die positie zou kunnen invullen: “Schumi III”, oftewel Mick Schumacher. That’s right, zoon van. Ik dacht bij mezelf “de plaatsvervanger van Schumacher wordt een Schumacher”, simple as that. De tevredenheid hierover was echter van korte duur, want tijdens mijn logische gedachtegang stuitte ik op Ralf Schumacher, Michaels jongere broer. In de F1 geraakt, maar nooit echt potten gebroken. “Damn, wat als Mick een Ralf wordt!?” Ervan uitgaan dat Schumi junior een supertalent zou worden was opeens uit den boze. Bovendien, hij is 9 jaar oud, het duurt minstens nog 10 jaar vooraleer hij op de grid staat. Zou er in die 10 jaar dan niemand zijne race-heid bedreigen?

Ojawel, er is iemand … en wat voor iemand! Het werd me allemaal vorig jaar duidelijk, tijdens de Race of Champions. In dit jaarlijks evenement nemen de beste coureurs van de wereld (of toch diegene die tijd en goesting hebben) het tegen elkaar op in zowel een individuele als landencompetitie. Team Duitsland kon niemand minder dan, u raadt het, Michael Schumacher strikken. Maar de grootste verrassing was de teamgenoot van Schumi. Het ging om een 20-jarig knaapje die op het einde van het seizoen 2007 Scott Speed verving bij Toro Rosso en meteen met 5 punten aan de haal ging in zijn tweede race. Uitzonderlijk, dat zeker, maar eerder dankzij het veranderlijke weer … dacht ik. Terug op de ROC: De jongeman in kwestie zorgde na een uitschuiver van Schumacher (hij was al op pensioen he) voor 2 opeenvolgende zeges en won zo eigenhandig de titel voor Duitsland. Was het een teken? God? Zit jij ervoor iets tussen jij dekselse geest uit de fles?

Nu, fast-forward naar 13 september 2008, kwalificaties van de Grand Prix van Italië. In de gietende regen rijdt de piloot in kwestie als jongste ooit naar de pole. Hij rijdt de pits binnen, naar het parc fermé, parkeert zich netjes achter het dikke “1“-bord en schreeuwt het uit van vreugde. Ik, knus in mijne fauteuil, kijk tevreden naar mijn scherm, denkend “ladies and gentlemen, we have a future.” Zijn naam: Sebastian Vettel, zijn bijnaam: Baby Schumi. En terecht.

UPDATE: EN HIJ WON GODVERDOMME NOG OOK!!!