Iedere dag lacht ze eens naar mij, of meermaals zelfs, en toch negeer ik ze. Zij, mijn blogdink hier (ja het is een vrouw, en ik noem ze Colette), smeekt om wat aandacht. En ik maar koelbloedig afwimpelen. Gewoon, zomaar… ‘k had ze niks te melden. ‘T is te zeggen, ‘k had geen zin om er veel mee te babbelen. Ze is nu eenmaal een hobby van mij, en of ze daar nu tevreden mee is of niet… als ik ze even niet meer wil, dan is dat gewoon zo. Zo zit onze relatie ineen. Gemakkelijk, hobbies.
Minder gemakkelijk: werk. Vooral als je er geen meer hebt. Jup, de financiële crisis heeft ook mij te pakken gekregen. Eindelijk was ze daar dan, met al haar geweld! Het liep al een tijdje niet meer smooth daar bij Lodestar, de rode cijfers werden niet meer vervangen door groene en het werd alsmaar moeilijker om iedereen acht uur per dag bezig te houden.
Een beetje klote, dat zeker. Tien minuten met de fiets, genoeg vrije tijd en toffe collega’s, dat is jammer genoeg voorbij. Gazetten meten, vacatures invoeren en nog meer gazetten meten, dat is dan weer gelukkig voorbij. “Ander en beter!”, zoals men toch zo makkelijk zegt…
Alleen, veel keuze is er niet meer de laatste tijd. Ik heb de voorbije drie maanden veel vacatures mogen invoeren en het werd alsmaar duidelijker dat het aanbod week na week gevoelig begon te krimpen. Was ik verpleegkundige, ingenieur of brandweerman, dan had ik meteen prijs me dunkt. Maar de vraag naar een multimediaal breed aangelegde vormgever/webdesigner heb ik in die tijd nooit de revue zien passeren. Het is stilaan ook eerder een hobby aan het worden, dat digitaal geknutsel van mij. Blijkbaar zijn de dingen die je het liefst doet, nu eenmaal de moeilijkste om centen mee te verdienen. Jammer, anders was ik al maanden keihard een bloggende art-director/pro-boarder. Voorlopig ben ik in de echte wereld toch maar weer een doodsimpele werkloze werkzoekende meneer… Haaa, wat is ambitie toch een kreng!
Maar toch blijf ik er voor gaan, voor dat kreng.
Raar nochtans, want ze is zo onbereikbaar, keert met de wind, verlangt veel te veel.
Ze is té koppig, té moeilijk om vatten en houdt soms geen enkele steek.
Ze vindt me zielig, maakt me boos, slaat me helemaal verrot.
Ik spuug in haar gezicht, ze lacht me vierkant uit.
Ze gebruikt me, en loopt gewoon weg.
Ambitie is echt waar een egoïstisch, manipulerend wijf.
Maar man… wat een lijf.
