Welkom welkom, zet u, doe alsof ge thuis zijt! Iets te drinken? ‘K heb cola, bier, wijn en fristi. Een beetje water? Kan ook… ‘t is wel van de kraan. Geen probleem? Ok… Jaja, lang geleden inderdaad! Wat zegt ge? Nee, da’s waar, niet veel veranderd hier. ‘K sta nog online, maar voor de rest… Wanneer was de laatste keer?… Ah 15 mei, dat is zeer waarschijnlijk ja. Wel kijk ja, niks te melden zeker?

Toch wel ze, toch wel. Tijd om wat neer te penneuh!

WERK! ‘k Heb er terug! Olé! En van da goei tons nog! Amper twee maand (ik zeg amper, want amper = zoeken – solliciteren – gesprekken -  contract tekenen – wachten op de nagelnieuwe powermac, en dat alles ten tijde van den groote krisies!) na mijn ontslag bij de mannen van Lodestar kon ik fulltime aan de slag als grafisch vormgever/webdesigner bij Kasper Digitale Media. En alhoewel ik op slechts een 500m van mijn ex-werkgever zit, is deze nieuwe job toch een wereld van verschil. De parttime functie van kranten meten en vacatuurkes invoeren werd vervangen door een fulltime van ontwerpen van zowel digitale als geprinte dinges, drukwerk prepareren, websites onderhouden en zelf het contact met de koning (niet mijn goede vriend Albert, maar “de klant” dus) verzorgen. De collega’s zijn plezant, de werkomgeving ideaal (heb ik al gezegd dat ik een kersverse powermac voor mij staan heb?), ik kan het werk, en naar verluid nog niet eens zo slecht ook. Een goeie job, about time.

Wat ik bij het starten van de fulltime ook nog kreeg, maar niet verwacht had, is een nieuwe appreciatie voor het begrip “tijd” en vooral dan de “vrije” versie ervan. Avonden zijn plots gauw gevuld, weekends zijn terug een beetje Sinterklaas en dingen die ik voorheen mooi achter elkaar afwerkte doe ik nu tegelijk zoals alleen je moeder dat kan! Als ik tegenwoordig naar de klok kijk, is het altijd later dan ik het wens te zijn.
Ik geniet veel meer van mijn avonden en vrije dagen dan vroeger, eenvoudigweg omdat ze gevoelig ingekort zijn. Maar kijk ook met een beetje schaamte terug op de tijden waar ik zwembaden vol met tijd had, en er niks mee deed… Jawel, schaamte. Voor iemand die er dit jaar 25 geworden is, heb ik de laatste jaren véél te weinig gedaan, merk ik nu plots, terwijl ik er wel de tijd voor had. Of kon ik in ieder geval veel méér doen! Dan denk ik, “Sander, je had beter je tijd gespendeerd aan het bouwen van een tijdmachine, dan had je je tenminste nuttig bezig gehouden EN kon je nu een jaar of vier teruggaan in de tijd en jezelf even flink wakkerschudden!” Natuurlijk, had ik effectief een tijdmachine gebouwd zou ik niet teruggaan om mezelf een beetje te gaan storen terwijl vroeger-mezelf druk bezig was/is aan de grootste uitvinding in de geschiedenis… geschiedenis die ik dan met mijn uitvinding zou/zal/ging bombarderen/gebombardeerd hebben tot relatief begrip… want alles wat geschiede was/is/zal zijn/wordt zou/zal/kon ik dan in de toekomst nog eens bezoeken/bezocht hebben, wat het woord “geschiedenis” voorgoed zou/zal veranderen/veranderd hebben.

Den dezen heeft dus geen tijdmachine gebouwd. Maar goed ook, want ik zou menig bibliotheekbediende tot in het oneindige frustreren omdat ze iedere dag wel ergens met hun potje typ-ex aan de slag zouden moeten in één of ander historisch erfgoed:

“Pontius Pilatus laat Jezus aan het kruis nagelen legt meningsverschil met Jezus bij na introductie van wat blijkt, ’s werelds eerste jointje.”
“Caesar vermoord door parlement overleeft aanslag dankzij tussenkomst van mysterieuze held met vleermuismasker!”
“Colombus ontdekt per ongeluk nieuw continent krijgt op het laatste moment de juiste aanwijzingen naar Indië door charmante jongeman die zelf even later nieuw continent ontdekt!”
“Adolf Hitler valt in de herfst van 1939 Polen binnen en verovert Europa richt kunstschool op voor minderbegaafden na héél lang en diepgaand gesprek met Belgische pennenvriend!”
“Nieuw ontsnappingsdrama in Merksplas vernedert België opnieuw vermeden door onbekende SMS naar aannemer betreffende zijne ladder!”

Jaja, ik zou nogal fratsen uithalen zulle!

Afijn, back to reality. Het verleden zal altijd het verleden blijven en meer valt daar uiteindelijk niet over te zeggen. Zowel bij Jezus, Colombus, Hitler als bij mezelf. Pas op, ik heb al hele mooie 25 jaren achter de rug, daar niet van, maar het maximale uithalen heb ik toch niet gedaan. Maar dat doet er eigenlijk niet toe… Ik kan wel met enige weemoed terugkijken naar “wat kon zijn”, uiteindelijk schiet je daar niks mee op. Nee, die denktijd invullen met “wat kan nog allemaal zijn”, dát is een nieuwe gave die ik mij sinds enige tijd aangeleerd heb. Waarom zou ik mij in feite druk maken om het verleden als er nog zoveel toekomst met ongelimiteerd potentieel aan zit te komen. Of je nu 15 of 25 bent, in wezen is er niemand die je zegt wat je moet doen of laten op een bepaalde tijd in je leven. Ja, er zit een bepaald stramien in een mensenleven, maar hoe je het precies indeelt, dat bepaal je eigenlijk zelf. Er zijn mensen die aan kinderen beginnen op hun achttiende, er zijn mensen die blijven studeren tot hun dertigste… die vier getallen in het midden van je identiteitskaart doen er echt waar, niet toe, als je maar doet waar je gelukkig van wordt…

En gelukkig is iets wat ik mezelf wel mag noemen op dit moment. Niet alleen door m’n job, ook dankzij die deugdoende momenten met de vrienden en vriendinnen, legendarische shred-sessies in de Ice Mountain-frigo en… ja, dat ene gekke wijf van me. Gezegend met een tof werk én een heerlijke meid uit de duust, I must be doin’ somethin’ right!
Momenteel zit ze in Portugal, ongetwijfeld aan het genieten van de laatste paar uren die haar resten van haar welverdiende reis. Als er eentje is die haar tijd weldegelijk ten volle weet te benutten is zij het wel. De dagen die ze afgelopen vakantie thuis heeft doorgebracht zijn op één hand te tellen, en da’s maar net goed. Ze zit zo vol levenslust dat het aanstekelijk is en laat dat meteen ook de voornaamste reden zijn van mijn zin om echt te beginnen genieten. Niet alleen van haar, maar van vrijwel alles. Toegegeven, zo’n goestinggriepke opdoen net wanneer je verwacht wordt acht uur per dag voor een scherm door te brengen (zij het wel het scherm van een spliksplinternieuwe powermac) was in het begin even lastig. Dan steekt heimwee al wel eens de kop op naar vakanties vol festivals en speelpleintoestanden… Maar denken dat plezier stopt waar werk begint is een opvatting, zo oud als de straat, en zo fout als Sergio Tacchini-klakken.

Werken om te leven heet dat namelijk, een vrij natuurlijk proces waar ieder van ons vroeg of laat mee geconfronteerd wordt. Dat wordt zachtjes opgebouwd met schoolgaan, tot je het uiteindelijk kei-ende-hard zelf moet zien te klaren op de arbeidsmarkt.
De reden dat ik het “natuurlijk” noem, komt door de openbaring die ik had toen ik laatst op een bankje in het Zuid-park mijn baguetten zat op te fretten. Minding my own damn business, toen ik opeens een bezoekje kreeg van een wesp. Vastberaden om te genieten van mijn half uurtje pauze besloot ik om ze gewoon te laten doen, ondangs mijn hekel aan geel-zwart tuig. En warempel, ze kwam niet langs om mij te ambeteren, het enige wat ze deed was een teugje nemen van het klein beetje cola dat op de rand van het blik achterbleef. Vervolgens vloog ze kort even weg, en 5 minuten later was ze er opnieuw, en opnieuw, en opnieuw… zoetigheid voor hare CEO majesteit de koningin aan het verzamelen, die op haar beurt waarschijnlijk druk voor de eitjes aan het zorgen was. Zelfs die wesp had dus haar taak, in ruil het stelen van mijn cola krijgt ze onderdak en een paar duizend zoemende buddy’s als huisgenoten. Voor de rest was ze vrij om te gaan en staan waar ze zin in geeft. Wat wespen dan precies doen behalve rondhangen en mensen plagen weet ik niet, maar ieder zijn ding é…

Zo ook gaat het dus ook bij de mens, een stuk van zijn tijd moet hij inleveren om te overleven en voor de rest is hij vrij om te doen wat hij wil. Ikzelf was even bang dat ik het beste wel gehad had, nu ik moest nine-to-fiven. Niets is echter minder waar, om singer/songwriter G. Ready te quoten: “Laat, ‘t is nooit te laat, ohohohehoh“… Ik doe/kan nog alles wat ik ervoor deed, apprecieer het nu des te harder, en om die reden wil ik ook net méér. Kortom, ik ben als werkmens een gelukkiger mens op dit moment, en ga voor niks minder dan nog gelukkiger in de toekomst… de toekomst zeg ik u! (tenzij mijn tijdmachine er komt natuurlijk…)

Wel wel, kijk eens aan. Is het al zo laat? De tijd vliegt toch als het plezant is he. Ja het deed nog eens deugd inderdaad. Serieuze portie tekst toch … Wat zeg je? En nu weer twee maand niks? Haha, nee het plan is wel om hier terug wat leven in te blazen. Hoe bedoel je “al van die veel te lange verhaalkes gelijk dit”? Nee jong, ne goeie langen om de spits mee af te bijten é, de rest wordt weer nindo-style als vanouds, ik ken under goeste wel zulle! Kom dus gerust nog eens langs af en toe, ik doe mijn best om het hier in gang te houden. En mocht het hier even stil zijn, geen nieuws is goed nieuws. Komt het niet meteen, dan later wel.

Alles op zijn tijd.

Minder gemakkelijk: werk. Vooral als je er geen meer hebt. Jup, de financiële crisis heeft ook mij te pakken gekregen. Eindelijk was ze daar dan, met al haar geweld! Het liep al een tijdje niet meer smooth daar bij Lodestar, de rode cijfers werden niet meer vervangen door groene en het werd alsmaar moeilijker om iedereen acht uur per dag bezig te houden.

Een beetje klote, dat zeker. Tien minuten met de fiets, genoeg vrije tijd en toffe collega’s, dat is jammer genoeg voorbij. Gazetten meten, vacatures invoeren en nog meer gazetten meten, dat is dan weer gelukkig voorbij. “Ander en beter!”, zoals men toch zo makkelijk zegt…

Alleen, veel keuze is er niet meer de laatste tijd. Ik heb de voorbije drie maanden veel vacatures mogen invoeren en het werd alsmaar duidelijker dat het aanbod week na week gevoelig begon te krimpen. Was ik verpleegkundige, ingenieur of brandweerman, dan had ik meteen prijs me dunkt. Maar de vraag naar een multimediaal breed aangelegde vormgever/webdesigner heb ik in die tijd nooit de revue zien passeren. Het is stilaan ook eerder een hobby aan het worden, dat digitaal geknutsel van mij. Blijkbaar zijn de dingen die je het liefst doet, nu eenmaal de moeilijkste om centen mee te verdienen. Jammer, anders was ik al maanden keihard een bloggende art-director/pro-boarder. Voorlopig ben ik in de echte wereld toch maar weer een doodsimpele werkloze werkzoekende meneer… Haaa, wat is ambitie toch een kreng!

Maar toch blijf ik er voor gaan, voor dat kreng.
Raar nochtans, want ze is zo onbereikbaar, keert met de wind, verlangt veel te veel.
Ze is té koppig, té moeilijk om vatten en houdt soms geen enkele steek.
Ze vindt me zielig, maakt me boos, slaat me helemaal verrot.
Ik spuug in haar gezicht, ze lacht me vierkant uit.
Ze gebruikt me, en loopt gewoon weg.
Ambitie is echt waar een egoïstisch, manipulerend wijf.

Maar man… wat een lijf.

It’s what I want, that’s easy

It’s getting it, that’s complicated.

Ha de ironie van het laatste kadertje!

Omdat de vorige post héél veel lezen was, nu héél héél weinig lezen.

Veertien jaar, misschien vijftien, donkerbruin onverzorgd haar, beugel, dons boven de lippen, confectiekledij, hip noch trendy, poging tot… Doet me wat denken aan mijn broer op een manier. Hij staat voor me in de rij, wachtend tot de medewerkers van broodjeszaak Panos hem met een duidelijke “volgende?” adresseren. Hij is onrustig, ik kan slechts raden waarom. Hij draait en keert constant, maar nooit met ook maar één ziertje vastberadenheid. Tijdens één van z’n met-twijfel-overgoten bewegingen vang ik zijn gelaatsuitdrukking op. Ik zie wanhoop in zijn ogen, een blik van “Komaan, waarom ik nu weer?”… maar om welke reden?
“Edde gij nog geld?”, hoor ik vaag. Twee keer, drie keer richt hij zich met diezelfde vraag of een lichte variant erop tot zijn entourage. Nee, hij is niet alleen, maar tegelijkertijd eigenlijk heel erg wel.
Ik focus me op de dialogen onderling, probeer te achterhalen wat er gaande is. “Vraag ‘t keer aan Tommy, die staat beneden. Kijk daar! Ie sta zelfs mee zijn portefeuille in zijn handen”. Ik dacht, “doet hij niet”… maar nee, doet hij wel. De scene eindigt met een pijnlijke “Majawel ge ebt nog geld Tommy, ket juust gezien! Allé gauw…” Hij keert met lege handen terug naar zijn kudde. Ondertussen verklaart de reden van wanhoop zich: De jongen heeft geen geld bij om z’n aankoop te financieren bij broodjeszaak Panos.
Ik zie dat niet graag, ik word daar triest van. Ik herken die wanhoop, spijtig genoeg. Het enige wat je wil is een broodje halen, en als je een keer geld moet lenen, dat gewoon kunnen. Niks viseren, geen poppenkastpop worden, niet de ene opmerking na de andere incasseren… gewoon je broodje halen zoals iedereen, dat is alles.

“Vraaget anders keer aan die meneer achter u”, klinkt het opeens. Ik wordt niet graag meneer genoemd, ik ben voel me nog geen meneer alleszins. Het algemene leedvermaak van de jongens sterft een vroege dood wanneer ik meteen opkijk en non-verbaal laat blijken dat ik maar wat goed wist wat er gaande was. En dan, gefluister, je kent dat wel.
Vrij spontaan haalt deze meneer zijn portefeuille boven, dat zien ze niet. Ik check even: ja, genoeg geld bij, voor mij en… en daar stopt het. Ik had het nochtans allemaal degelijk gepland. Ik ging het doen zoals in de films: Zelfzeker naar de jongen toe stappen, hem de 3 euro overhandigen en nog een paar wijze woorden meegeven. “Hier, op voorwaarde dat je me belooft je nooit meer zo te laten behandelen”, of “Alsjeblief, geef ze nooit meer de kans om zoiets te doen”. Maar de barmhartige in mij die het zo goed voor had verdwijnt in het niets. Opeens werd ik zelf die jongen. Beter gezegd, werd ik terug die jongen.
Ondertussen wordt de rij kleiner. De bende steekt een tandje bij. “Ik ga zo’n donut met chocola op kopen, pakt gij da confituretaartje. Dan elk de helft”. Niet alleen hebben zijn “vrienden” dus wel degelijk geld op zak, ze vinden het klaarblijkelijk ook een goed idee om het voor de ogen van de jongen te spenderen aan overbodige luxe.
Ik zie dat niet graag, ik word daar triest van. Dat gepest is toch nergens voor nodig? Ik snap niet dat je daar voldoening uit kunt halen, iemand kleineren voelt toch niet goed aan? Dat is als een puppy doodknuppelen voor mij, je geweten is op dat moment de ene klap na de andere aan het verwerken. Dat moet toch kwellen? Op Studio Brussel werd het onlangs behandeld en iemand belde in om te zeggen dat “sommigen er gewoon om vragen omdat ze zich zodanig idioot gedragen”. Wat een bullshit. Niemand, maar dan ook niemand verdient het om gepest te worden. Je kan storende mensen gerust eens op hun plaats zetten door ze een koekje van eigen deeg te geven, dat wel. Maar pesten is gewoon continu kleineren zonder reden, zonder enig doel. En wie heeft daar in godsnaam ook maar een beetje baat bij? Veelal is het een poging tot respect afdwingen bij je maats. F*ck that, het is gewoon lafheid in zijn reinste vorm …

“Volgende?”, daar heb je het, de gang plaatst zijn bestelling bij broodjeszaak Panos. De jongen tracht het alsnog voor mekaar te krijgen. Van voor naar achter en van links naar rechts probeert hij tevergeefs de luttele 3 euro bij mekaar te scharrelen. Geen succes natuurlijk want de anderen hangen met hun kwijlmondjes tegen de vitrine, belangrijke knopen aan het doorhakken zoals de beslissing “mét of zonder glazuur”…
Dan volgt het pijnlijkste moment. De medewerker van broodjeszaak Panos vraagt aan de jongeheren of dat alles is. In koor wordt er volmondig “Ja!” gescandeert, alleen die ene jongen… die schreeuwt met de zelfde wanhoop als dat op zijn gelaat staat iets in de zin van: “Nee! Wacht!” Alleen, hij kan niet anders dan halverwege de “Nee!” zijn protest te staken… Hij heeft immers geen geld noch vrienden die hem uit de nood willen helpen. Hij heeft gefaald, of liever, zij hebben gefaald.
De bende zet zijn weg verder, de jongen volgt, teneergeslagen. En ik, ik sta mijn broodje in ontvangst te nemen. Ik voel me niet goed. Op de weg naar buiten maak ik een omweg om te zien of ik de jongelui nog ergens kan treffen. Misschien kan ik de jongen dan toch nog wat troost of raad meegeven. Helaas, nergens meer te bekennen.
Ik zie dat niet graag, ik word daar triest van. Ik word daar nijdig van. Mensen zeggen wel eens dat als je gepest wordt, je je later wel sterker en weerbaarder kan opstellen, en het zou ook karakter geven. Maar hoeveel keer is het verhaal al niet de revue gepasseerd van grove misdadigers die dan een verleden vol kleineren en mishandeling blijken te hebben… Waar is de weerbaarheid en het karakter dan gebleven? Pas op, het kan wel, maar is eerder uitzondering dan regelmaat. De reden daarvoor ligt bij externe factoren waar je gewoon voor een deel geluk moet bij hebben denk ik. De juiste vrienden vinden, zorgzame ouders, bekwame leerkrachten, succeservaringen in het algemeen… Allemaal kunnen ze bijdragen tot het omvormen van die nare herinneringen tot bruikbare kennis, als ik het zo mag noemen.

Ik had zo iemand kunnen zijn, denk ik achteraf dan. Als ik die jongen had aangesproken zou hij daar misschien moed uit geput hebben en dat beetje hoop zou hem op weg zetten naar het worden van iemand die gewoon om een broodje kan gaan bij broodjeszaak Panos, en kan rekenen op zijn buddies als hij eens tekortschiet. Maar ik deed het niet, het karakter dat ik dacht te hebben, liet het plots afweten. Al die jaren kunnen een mens zo veranderen maar een stukje vroeger blijf je altijd. Als je je opeens weer bevindt of ongewild inleeft in een situatie zoals vroeger en je hebt geen enkele houvast die je opgedane weerbaarheid kan bevestigen, ben je terug machteloos. Het is zoals naar een klasreünie gaan om het verleden goed te maken door te tonen dat je er staat nu, dat het goed met je gaat, dat ze ongelijk hadden. Maar opeens ben je gewoon weer zoveel jaar terug en is er niks veranderd terwijl dat zó wel het geval is. Opnieuw word je scheef bekeken en weinig interessant bevonden, weeral.
Ik zie dat niet graag, ik word daar triest van. Ik word daar pissed off van. Ik heb niks kunnen doen voor die jongen, niks goede daad, nothing to show for… Ik kan enkel maar hopen dat hij vanzelf het besef krijgt dat hij die handel moet aanpakken, zo goed als hij kan, en dat zorgeloze leventje krijgt dat hij verdient zoals eenieder dat verdient. Ik hoop dat hij dan toch nog de mensen ontmoet die wél durven naar hem toe stappen en het doen zoals in de film. En ik hoop dat ik op dit eigenste moment zo’n mensen creëer door ze dit te laten lezen. Er zullen er vast zijn die dit maar een hoopje emo-rant vinden, die gehoopt hadden op een stuk satire of een banaal stripverhaal. Jammer, vandaag niet, u vindt de weg naar buiten wel. Voor de mensen die blijven en vastberaden zijn die jongen te helpen, merci. Dan heb ik misschien toch nog iets kunnen doen voor hem… ?

En wie dattet ier in ‘t belachelijke trekt, krijgt ip zijn muile van kabouter Wesley!

Ik vind geen FAIL-sticker groot genoeg om het misbaksel op te kleven. FOR. REAL. Hoe in godsnaam wil je ook maar een beetje serieus genomen worden als je met zo’n gedrocht uitpakt? De vormgeving is een emo-collage van slechtgekozen beelden en lettertypes, en de layout valt uit elkaar als een MP3-speler van den Aldi. Het hele concept is zo wankel dat ik niet weet met wat eerst te spotten, echt. En in de eerste plaats zou ik het zelfs niet mogen, kindermisbruik en/of bezit van kinderporno is niet om mee te lachen. Het verwoest levens nog vóór die überhaupt van start zijn gegaan. Maar om het dan op zo’n amateurische manier aan de man willen brengen is gewoon keihard je eigen ramen ingooien. Met bulldozers en olifanten. Terug naar de tekentafel of afvoeren die handel, zeg dat ik het gezegd heb.

Oja, en misschien een eindredacteur in dienst nemen. Hieronder de eerste twee zinnen uit een willekeurig artikel van de site:

Het is ondertussen bijna 13 jaar geleden dat die viespeuk me niet gerust kon laten. Maar iedere dag sta ik ermee op en ga ik er mee slapen.

Very, VERY poor choice of words.