Gisteren online gegaan, stopkinderporno.be. In ‘t kort: Je zou per provincie moeten kunnen nagaan of er veroordeelde molesteurs in de directe omgeving wonen. Wat je daar dan mee opschiet behalve de flinke portie buurtparanoia, ik zou het niet weten. En voor de misbruikers zelf, vreugde alom, eindelijk een social networksite op hun maat … Hoera … ? Nee, toen ik het bericht via de radio vernam stond ik er al redelijk sceptisch tegenover, maar vandaag heb ik de site zelf eens bezocht en ik moet zeggen …
Ik vind geen FAIL-sticker groot genoeg om het misbaksel op te kleven. FOR. REAL. Hoe in godsnaam wil je ook maar een beetje serieus genomen worden als je met zo’n gedrocht uitpakt? De vormgeving is een emo-collage van slechtgekozen beelden en lettertypes, en de layout valt uit elkaar als een MP3-speler van den Aldi. Het hele concept is zo wankel dat ik niet weet met wat eerst te spotten, echt. En in de eerste plaats zou ik het zelfs niet mogen, kindermisbruik en/of bezit van kinderporno is niet om mee te lachen. Het verwoest levens nog vóór die überhaupt van start zijn gegaan. Maar om het dan op zo’n amateurische manier aan de man willen brengen is gewoon keihard je eigen ramen ingooien. Met bulldozers en olifanten. Terug naar de tekentafel of afvoeren die handel, zeg dat ik het gezegd heb.
Oja, en misschien een eindredacteur in dienst nemen. Hieronder de eerste twee zinnen uit een willekeurig artikel van de site:
Het is ondertussen bijna 13 jaar geleden dat die viespeuk me niet gerust kon laten. Maar iedere dag sta ik ermee op en ga ik er mee slapen.
Very, VERY poor choice of words.
