Iedere dag lacht ze eens naar mij, of meermaals zelfs, en toch negeer ik ze. Zij, mijn blogdink hier (ja het is een vrouw, en ik noem ze Colette), smeekt om wat aandacht. En ik maar koelbloedig afwimpelen. Gewoon, zomaar… ‘k had ze niks te melden. ‘T is te zeggen, ‘k had geen zin om er veel mee te babbelen. Ze is nu eenmaal een hobby van mij, en of ze daar nu tevreden mee is of niet… als ik ze even niet meer wil, dan is dat gewoon zo. Zo zit onze relatie ineen. Gemakkelijk, hobbies.

Minder gemakkelijk: werk. Vooral als je er geen meer hebt. Jup, de financiële crisis heeft ook mij te pakken gekregen. Eindelijk was ze daar dan, met al haar geweld! Het liep al een tijdje niet meer smooth daar bij Lodestar, de rode cijfers werden niet meer vervangen door groene en het werd alsmaar moeilijker om iedereen acht uur per dag bezig te houden.

Een beetje klote, dat zeker. Tien minuten met de fiets, genoeg vrije tijd en toffe collega’s, dat is jammer genoeg voorbij. Gazetten meten, vacatures invoeren en nog meer gazetten meten, dat is dan weer gelukkig voorbij. “Ander en beter!”, zoals men toch zo makkelijk zegt…

Alleen, veel keuze is er niet meer de laatste tijd. Ik heb de voorbije drie maanden veel vacatures mogen invoeren en het werd alsmaar duidelijker dat het aanbod week na week gevoelig begon te krimpen. Was ik verpleegkundige, ingenieur of brandweerman, dan had ik meteen prijs me dunkt. Maar de vraag naar een multimediaal breed aangelegde vormgever/webdesigner heb ik in die tijd nooit de revue zien passeren. Het is stilaan ook eerder een hobby aan het worden, dat digitaal geknutsel van mij. Blijkbaar zijn de dingen die je het liefst doet, nu eenmaal de moeilijkste om centen mee te verdienen. Jammer, anders was ik al maanden keihard een bloggende art-director/pro-boarder. Voorlopig ben ik in de echte wereld toch maar weer een doodsimpele werkloze werkzoekende meneer… Haaa, wat is ambitie toch een kreng!

Maar toch blijf ik er voor gaan, voor dat kreng.
Raar nochtans, want ze is zo onbereikbaar, keert met de wind, verlangt veel te veel.
Ze is té koppig, té moeilijk om vatten en houdt soms geen enkele steek.
Ze vindt me zielig, maakt me boos, slaat me helemaal verrot.
Ik spuug in haar gezicht, ze lacht me vierkant uit.
Ze gebruikt me, en loopt gewoon weg.
Ambitie is echt waar een egoïstisch, manipulerend wijf.

Maar man… wat een lijf.

It’s what I want, that’s easy

It’s getting it, that’s complicated.

Duitsland in recessie, Verenigde Staten in paniek, België met een staatsschuld van 306 miljard. Het botert in feite over de hele wereld niet meer. De financiële crisis verspreid zich vlugger dan Pokemon. Het zit er aan te komen jongens, I’m talking ’bout poverty!

De meeste die dit aan het lezen zijn hebben waarschijnlijk nooit echt armoede ervaren, inclusief mezelf. Nooit iets tekort gehad, au contraire. Maar het zit eraan te komen en iedereen zal er mee geconfronteerd worden. En hoe moet dat dan, armoede? Hoe pakken we dit het beste aan en komen we er zonder (al te veel) kleerscheuren vanaf? Een tweedelige gids, van mij, voor u.

Acceptatie

Heel belangrijk is het accepteren van de armoede. Het is onvermijdbaar en zodoende onherroepelijk te aanvaarden. Verzet ertegen is nutteloos, je kan immers niet zomaar je portefeuille vullen met van dat heerlijk waardepapier. Maak jezelf wijs dat het leven meer is dan materiële zaken alleen en herhaal dit iedere dag. Repetitie is één van de beste studiemethodes, zo ook voor het leren “arm zijn”. Kijk af en toe naar buiten naar een vallend eikblaadje, ochtenddauw, ondergaande zon of van die andere spirituele shit. Maak een herfstwandeling, whatever. Zolang het niks te maken heeft met uw iPhone 3G, 40 inch flatscreen, Aston Martin DB9 of ivoren onderleggers … van op uw marmeren bar … van in uw poolhouse … van uw villa … in Mallorca … niet die in Athene … die heeft geen zwembad … nog niet … de aannemers hadden de juiste stenen niet op stock … maar tegen begin december zouden die weer binnen komen … er was een probleempje met één van de camions van de leveranciers … kapotte cylinders of zoiets … kan gevaarlijk zijn zei de garagist … in ‘t Grieks.

Voorbereiding

Een paar tips hoe je de nakende armoede het beste kan opvangen:

• Spaar alle soorten zakken en winkelkarren. Hoe steviger, hoe beter. Gratis transport en opslag is dat. Voorlopig heb je waarschijnlijk nog een dak boven het hoofd maar als ook dat verdwijnt ben je tenminste insta-mobiel. Niet bij de pakken blijven zitten! ha-ha.
• Laat die gezondheid wat achteruit gaan. Dit zal toekomstige kwalen wat minder hard laten aankomen. Tevens is het opzettelijk ziek worden ook een trainingskamp voor uw antilichaampjes. Het is ook niet netjes om te stoefen met uw gezondheid bij de rest van de clochards. Doe een chronische hoest op of iets in die aard om in tijden van armoede nog sociaal aanvaard te worden.
• Hetzelfde geldt voor uw persoonlijke hygiëne, probeer er aan te wennen dat douches voortaan een trimestriële zaak worden. Als iedereen stinkt, stinkt niemand!
• Een goed voorbeeld van een doorsnee arme-in-opleiding is de persoon hier rechts. De warm ingeduffelde man/vrouw is in deze kledij voorzien op alle type weersomstandigheden. Zie je hoe hij/zij het aanzicht heeft aangepast om de toekomstige verloedering van het gelaat reeds te verwelkomen? Precisiewerk is dat.De pleisters rond de mond zijn misschien wat over the top maar hij/zij is nog maar aan het leren.
• Scheur alvast al uw Tommy Hilfiger broeken en Lacoste polo’s. De embleempjes verwijderen en verbranden. Breng kleine imperfecties aan aan de rest van je garderobe. Draag zoveel mogelijk kapotte, ongewassen kledij. Kwestie van aanpassen. Het geeft een gevoel van controle, als ze dan toch kapot gaan, bepaal ik liever zelf hoe. Laat de mensen zien dat je op de hoogte bent van de aanstormende chaos, maar desondanks het hoofd koel houdt en verstandig blijft redeneren. No stress, just turn your clothes into a mess. Mocht je in de buurt mensen zien met mooie, frisse tenues, doe ze dan een plezier en trek al eens een pijpzakje aan gort. Bij wijze van voorbeeld. Het zou sadistisch zijn om ze zomaar in het ongewisse rond te laten dolen. We zijn nog altijd mensen, geen beesten!
• Beesten! Haal beesten in huis! Een hond of een paar katten zijn de ideale mentoren om terug die natuurlijke instincten boven te halen. Alles wat zij uit het vuilnis halen is meestal nog eetbaar voor de mens ook.
• Verwijder elke vorm van luxe. Ga te voet naar het werk (als je er nog hebt that is), neem WC-papier in huis dat maar één laagje heeft, maak zelf uw luchtbellen in de jacuzzi met een paar drinkrietjes, drink Cola Light ipv gewone Cola.
  …
  Ok nee nee … dat is gewoon te gruwelijk. Gewone cola stays. Wat je wel kan doen is, nu je nog het kapitaal hebt, investeren in surrogaatluxe. Dat zijn placebo’s voor uw dagelijkse gebruiksvoorwerpen die het overstappen naar de armoedegrens net iets draaglijker maken. Bijvoorbeeld onderstaande dekbedovertrek (snurkbeddengoed.nl):
  
  Laagdrempelig én efficiënt, zo zien we het graag. Na een week of 6 kan u dan geleidelijk overstappen op echt karton, wat trouwens rond dit overtrek zit bij levering, handig!
• Laat uw fancy viergangenmenu’s vallen en beperk uw maaltijden tot Perrier, Chiquita Banana, zongedroogde tomaatjes, McCain Gratin dauphinois, Kellog’s Loops, Renmans lendestuk, Danone yoghurt, Kinder Bueno en Big Mac. Dit alles in de mixer op volle kracht en binnen de minuut heb je in één enkele slok een volledige voedselpiramide binnen. Smaken zal het wellicht niet maar in deze barre tijden kan je je spijtig genoeg niks beter veroorloven!

Ziezo, dit was het alvast voor deel 1, binnenkort deel 2 van deze handige gids!