Volgens de Chinese kalender het jaar van de Stier! HAH! Bullshit! Het wordt MIJN jaar, en MIJN jaar alleen! Alles wat voorheen nog niet is gelukt, lukt keihard in 2009 wél! Ik ga succes hebben, en presteren, en gelukkig worden! 2009 wordt het BESTE JAAR EVER!

Zo denken we toch bijna allemaal tijdens het aftellen op oudejaarsavond?

En dan wordt het ochtend, slapen we even een kater uit, en merken we dat we weer even ver staan … Eigenlijk zouden we iedere dag goede voornemens moeten vooropstellen, iedere minuut aftellen en er naar streven dat de volgende zoveel beter wordt. En als het even kan meteen realiseren vooraleer de volgende minuut er is! Jammer genoeg zouden we op deze manier nogal vrij veel “aftellen” gedurende ons korte leventje, waardoor er weinig tijd overblijft voor het “doen”. Dus ja, eenmaal op het jaar dan maar en hopen dat het wat bijblijft gedurende 525.948.766 minuten …

Ook ik heb ieder jaar een paar dingetjes die ik graag verwezenlijkt zou zien en in 2009 is dat niet anders. Maar laat ons eerst even de balans opmaken van het jaar 2008. Ik ben er nog steeds niet aan uit of het een goed jaar was, maar ik geloof meer en meer van wel. Misschien omdat het in de aard van de mens ligt om de mindere dingen te vergeten, en zo de seconden wegtikken, zo ook de frustraties, ergernissen en mislukkingen.

2008

1. “Seizoen” in Nassfeld. Het plan was om drie maand in Nassfeld te gaan werken in het Cube-hotel en ondertussen de snowboardskills op te krikken. Maar kutmanagement, kutwerk, kutcollega’s en nougabolle freestyle-infrastructuur deden een mens toch eens nadenken. De vele sneeuw en enkele onwijs gave personen maakten het desondanks alsnog een vrij aangename ervaring.
2. BK snowboarden in L2A, oftewel Snowjam. Een gans Frans dorp vol sneeuw tjokvol Belgen en een weinig aantal aan Fransen, de wereld kan er toch schoon uitzien. Ik deed niet mee for the record, deze amateur kwam juist even de talenten bekijken. En het zit verdikke goed snor!
3. Begin mei is het zomerpasjes-tijd in Ice-Mountain, en dat staat garant voor ganse dagen boarden. Het mag dan al indoor zijn, het kickt massive veel aars. Sneeuw, sfeer en speeltuig, alles is er om vetgrave sessietjes à volonté te placeren.
4. Naast snowboarden eigenlijk bitterweinig gepresteerd, jammer want zo is veel tijd nutteloos gepasseerd. “Ah well”, zeggen we dan, “ah well …”
5. Zomer ten einde, zomerpasje ten einde en pech met sollicitaties, ‘t slaagt al ne keer tegen!
6. Weekje Tignes voor TMF’s King of Snow, voor mij toch één van de hoogtepunten van 2008. Niet alleen is meedoen aan een TV-programma niet voor iedereen weggelegd, dat het dan nog eens volledig gesponsord in de poedersneeuw van de Franse Alpen doorging was voor mij de fruitmand op de taart. En volgende week zie je hoe de glazuur op de fruitmand van op de taart het helemaal afmaakt. Als het nog niet duidelijk was: het was een hele lekkere taart.
7. De aller-aller-aller-ALLERlaatste A2 cursus EVER van de VDS. En het was er enen om in te kaderen. Heb me rot geamuseerd zoals dat hoort op een Animatorcursus. Als alle nieuwe Animatorcursussen ook maar een beetje in de buurt komen, ik zou ieder jaar weer 16 willen zijn.

Eervolle vermeldingen voor good times: DSV-vergaderingen, zatte/gezellige avondjes, PRIK-week, NIWE, de geboorte van nindo.be, (her)ontdekken van coole mensen en nog zoveel meer dat mijn denkwerk ontgaat.

Eervolle vermeldingen voor beetje minder good times: De financiële crisis, hadden we niet graag. En de nationale regering, hadden we gewoon niet. Graag eentje die werkt in 2009, en het liefst dan nog aan die financiële crisis. Maar nu begin ik te zweven waarschijnlijk?

Morgen deel 2! Of overmorgen misschien.

Of hoe groet je een doorsnee TMF-publiek vandaag de dag? Dat waren alleszins mijn eerste woorden tijdens de screening voor King of Snow, een wedstrijd/TV-program/uitdaging voor boarders als mezelf.

De format: Er worden 16 snowboarders met enige ervaring geselecteerd en naar Les 2 Alpes gestuurd. Daar worden ze opgesplitst in 2 groepen die elk les krijgen van een bekende (maar nu nog niet bekende) pro-boarder. Iedereen kan punten verzamelen door verschillende aspecten van het snowboarden tot een goed einde te brengen, dus niet enkel freestyle maar ik gok ook poederrijen en lawinetraining of zoiets. De winnaar op het einde van de week wordt uiteindelijk tot King of Snow uitgeroepen. Naast een scepter, troon, kroon en hofnar krijgt die dan trouwens ook een reis naar Nassfeld aangeboden, het gebied waar ik notabene drie weken WC’s en douches ben gaan kuisen vorig jaar … yaaay …

Maar goed, rendez-vous was vanochtend om 10u in clublokaal Ice-Mountain. Al geen slecht begin, want als wekelijkse klant bij IM werd het dus “ne thuismatch”. We waren in totaal met ne man of 50 en werden in drie poules onderverdeeld. Na de briefing vlug om ons rugnummer en het sneeuwkostuum aantrekken. Ik was nummer 37, ik probeerde er tevergeefs één of ander geluksnummer in te zien … Maar voor wat staat “37″ begod?  “ZEVENENDERTIG” … nope … echt niks é. Alhoewel, volgens wikipedia is het:

Het is een priemgetal, het eerste irreguliere priemgetal, een uniek priemgetal en een kubisch priemgetal van de vorm p = (x³ – y³) / (x – y),x = y + 1. Het is een factor van alle 3-cijferige herhaaldcijfers in het tientallig stelsel, zoals 111. Het is een gecentreerd hexagonaal getal en een stergetal. Ieder positief natuurlijk getal is de som van ten hoogste 37 vijfde machten (zie Warings probleem). Zevenendertig is een getal uit de rij van Padovan.

Misschien … “het is een uniek priemgetal”. Daarin zie ik “uniek” en “priem”. En ik ken maar één “priem” en het is een “ijspriem”. Wat misschien verwijst naar de piste vandaag, daar ze de sneeuw aan het herdoen zijn is het één grote ijsvlakte. Tegelijk kan “priem” verwijzen naar “primus”, m.a.w. “beste” of “eerste”. Het begint de goede kant uit te gaan. “Unieke ijsprimus”, ja … dat was het vast.

Maar we zijn een klein beetje afgeweken. Bon, het eerste wat moest gebeuren was een screening voor de camera. Eén minuut over je fijne zelf, recht in de lens. Ik dacht dat ik er moeite mee ging hebben om rond te geraken maar ik kwam, zag, en moest gestopt worden. Heel aantrekkelijk was het dus niet, maar tot verbazing van mezelf wel ruim voldoende qua tijd.

Eens we die formaliteit uit de weg hadden konden we gaan planken. Eerst wat inboarden, ‘t gevoel krijgen en dan 2 runs voor de camera om het niveau te bepalen. Dat was trouwens één van de moeilijkste factoren, het niveau. Je had er namelijk geen idee van of ze echt rookie’s zochten, gemiddelde of eerder gevorderden. Dus je zag sommigen echt tevergeefs hun best doen terwijl er vrij goeie zich serieus inhielden. Ik ben ook voor de gulden middenweg gegaan, vrij wiedes omdat ik dat die dag ongeveer ook was qua niveau. Geen rotaties, maar wel hoog en lang grabben op de kickers. Probeerden we toch. Mijn eerste run was een shifty en een Melon air waar ik mijn rugnummer naar voor stak, om een beetje op te vallen hé. Die was vrij eenvoudig en geslaagd. De tweede run was een Mute air op de kleine en een ontwijk-het-kleine-skiënde-meisje-in-haar-roze-frakske-en-probeer-er-toch-nog-een-deftig-getweakte-indy-uit-te-krijgen-move. Die laatste werd dus net iets minder spectaculair, wel … eigenlijk net iets spectaculairder. Ook omdat ze halverwege de sneeuwkanonnen aangezet hadden en net voor de afzet van de grote kicker kreeg je dan iedere keer je ogen volgesprayed. Best wel spannend, zo volle buzze gaan en dan ne keer curieus zijn waar ge uitkomt … en ‘t blijkt ijs te zijn!

Afin, ‘t ging vrij goed. Nu enkel hopen dat de TMF-mensen een beetje op zoek zijn naar ne gast zoals ik. Geef toe, mijn muil op TV, ‘t zou ne keer iets anders zijn é. En zo’n kans om door pro’s getraind te worden krijg je niet ieder jaar aangeboden me dunkt, dus duimen é gasten, duimen!