Proficiat, je bent geselecteerd voor King of Snow! Jij bent één van de 16 kandidaten die zal strijden om de kroon.
Op dinsdag 11 november vindt de eerste opnamedag en eerste proef plaats. Je hoeft helemaal niets voor te bereiden. 11 november is een nationale feestdag, geen reden dus dat je niet kan komen. Zorg dat je erbij bent want als je niet kan komen zullen we iemand anders moeten selecteren.
Jaja beste bezoeker, KA-ende-TCHING! Van 19 t.e.m. 26 november gaat deze meneer op kosten van TMF naar het immer populaire L2A om daar een once-in-a-lifetime experience te experiencen onder begeleiding van een paar experienced Belgische Pro-boarders.
Needless to say I’m três happy!
Trouwens, de laatste keer zocht ik naar een teken, remember? Blijkt dat het de ganse tijd al knal vanboven in mijn header staat! nindo for monarch! Jah, als dat niet de “duidelijk” in klaarduidelijk is! Booyah!
Of hoe groet je een doorsnee TMF-publiek vandaag de dag? Dat waren alleszins mijn eerste woorden tijdens de screening voor King of Snow, een wedstrijd/TV-program/uitdaging voor boarders als mezelf.
De format: Er worden 16 snowboarders met enige ervaring geselecteerd en naar Les 2 Alpes gestuurd. Daar worden ze opgesplitst in 2 groepen die elk les krijgen van een bekende (maar nu nog niet bekende) pro-boarder. Iedereen kan punten verzamelen door verschillende aspecten van het snowboarden tot een goed einde te brengen, dus niet enkel freestyle maar ik gok ook poederrijen en lawinetraining of zoiets. De winnaar op het einde van de week wordt uiteindelijk tot King of Snow uitgeroepen. Naast een scepter, troon, kroon en hofnar krijgt die dan trouwens ook een reis naar Nassfeld aangeboden, het gebied waar ik notabene drie weken WC’s en douches ben gaan kuisen vorig jaar … yaaay …
Maar goed, rendez-vous was vanochtend om 10u in clublokaal Ice-Mountain. Al geen slecht begin, want als wekelijkse klant bij IM werd het dus “ne thuismatch”. We waren in totaal met ne man of 50 en werden in drie poules onderverdeeld. Na de briefing vlug om ons rugnummer en het sneeuwkostuum aantrekken. Ik was nummer 37, ik probeerde er tevergeefs één of ander geluksnummer in te zien … Maar voor wat staat “37″ begod? “ZEVENENDERTIG” … nope … echt niks é. Alhoewel, volgens wikipedia is het:
Misschien … “het is een uniek priemgetal”. Daarin zie ik “uniek” en “priem”. En ik ken maar één “priem” en het is een “ijspriem”. Wat misschien verwijst naar de piste vandaag, daar ze de sneeuw aan het herdoen zijn is het één grote ijsvlakte. Tegelijk kan “priem” verwijzen naar “primus”, m.a.w. “beste” of “eerste”. Het begint de goede kant uit te gaan. “Unieke ijsprimus”, ja … dat was het vast.
Maar we zijn een klein beetje afgeweken. Bon, het eerste wat moest gebeuren was een screening voor de camera. Eén minuut over je fijne zelf, recht in de lens. Ik dacht dat ik er moeite mee ging hebben om rond te geraken maar ik kwam, zag, en moest gestopt worden. Heel aantrekkelijk was het dus niet, maar tot verbazing van mezelf wel ruim voldoende qua tijd.
Eens we die formaliteit uit de weg hadden konden we gaan planken. Eerst wat inboarden, ‘t gevoel krijgen en dan 2 runs voor de camera om het niveau te bepalen. Dat was trouwens één van de moeilijkste factoren, het niveau. Je had er namelijk geen idee van of ze echt rookie’s zochten, gemiddelde of eerder gevorderden. Dus je zag sommigen echt tevergeefs hun best doen terwijl er vrij goeie zich serieus inhielden. Ik ben ook voor de gulden middenweg gegaan, vrij wiedes omdat ik dat die dag ongeveer ook was qua niveau. Geen rotaties, maar wel hoog en lang grabben op de kickers. Probeerden we toch. Mijn eerste run was een shifty en een Melon air waar ik mijn rugnummer naar voor stak, om een beetje op te vallen hé. Die was vrij eenvoudig en geslaagd. De tweede run was een Mute air op de kleine en een ontwijk-het-kleine-skiënde-meisje-in-haar-roze-frakske-en-probeer-er-toch-nog-een-deftig-getweakte-indy-uit-te-krijgen-move. Die laatste werd dus net iets minder spectaculair, wel … eigenlijk net iets spectaculairder. Ook omdat ze halverwege de sneeuwkanonnen aangezet hadden en net voor de afzet van de grote kicker kreeg je dan iedere keer je ogen volgesprayed. Best wel spannend, zo volle buzze gaan en dan ne keer curieus zijn waar ge uitkomt … en ‘t blijkt ijs te zijn!
Afin, ‘t ging vrij goed. Nu enkel hopen dat de TMF-mensen een beetje op zoek zijn naar ne gast zoals ik. Geef toe, mijn muil op TV, ‘t zou ne keer iets anders zijn é. En zo’n kans om door pro’s getraind te worden krijg je niet ieder jaar aangeboden me dunkt, dus duimen é gasten, duimen!
