Welkom welkom, zet u, doe alsof ge thuis zijt! Iets te drinken? ‘K heb cola, bier, wijn en fristi. Een beetje water? Kan ook… ‘t is wel van de kraan. Geen probleem? Ok… Jaja, lang geleden inderdaad! Wat zegt ge? Nee, da’s waar, niet veel veranderd hier. ‘K sta nog online, maar voor de rest… Wanneer was de laatste keer?… Ah 15 mei, dat is zeer waarschijnlijk ja. Wel kijk ja, niks te melden zeker?

Toch wel ze, toch wel. Tijd om wat neer te penneuh!

WERK! ‘k Heb er terug! Olé! En van da goei tons nog! Amper twee maand (ik zeg amper, want amper = zoeken – solliciteren – gesprekken -  contract tekenen – wachten op de nagelnieuwe powermac, en dat alles ten tijde van den groote krisies!) na mijn ontslag bij de mannen van Lodestar kon ik fulltime aan de slag als grafisch vormgever/webdesigner bij Kasper Digitale Media. En alhoewel ik op slechts een 500m van mijn ex-werkgever zit, is deze nieuwe job toch een wereld van verschil. De parttime functie van kranten meten en vacatuurkes invoeren werd vervangen door een fulltime van ontwerpen van zowel digitale als geprinte dinges, drukwerk prepareren, websites onderhouden en zelf het contact met de koning (niet mijn goede vriend Albert, maar “de klant” dus) verzorgen. De collega’s zijn plezant, de werkomgeving ideaal (heb ik al gezegd dat ik een kersverse powermac voor mij staan heb?), ik kan het werk, en naar verluid nog niet eens zo slecht ook. Een goeie job, about time.

Wat ik bij het starten van de fulltime ook nog kreeg, maar niet verwacht had, is een nieuwe appreciatie voor het begrip “tijd” en vooral dan de “vrije” versie ervan. Avonden zijn plots gauw gevuld, weekends zijn terug een beetje Sinterklaas en dingen die ik voorheen mooi achter elkaar afwerkte doe ik nu tegelijk zoals alleen je moeder dat kan! Als ik tegenwoordig naar de klok kijk, is het altijd later dan ik het wens te zijn.
Ik geniet veel meer van mijn avonden en vrije dagen dan vroeger, eenvoudigweg omdat ze gevoelig ingekort zijn. Maar kijk ook met een beetje schaamte terug op de tijden waar ik zwembaden vol met tijd had, en er niks mee deed… Jawel, schaamte. Voor iemand die er dit jaar 25 geworden is, heb ik de laatste jaren véél te weinig gedaan, merk ik nu plots, terwijl ik er wel de tijd voor had. Of kon ik in ieder geval veel méér doen! Dan denk ik, “Sander, je had beter je tijd gespendeerd aan het bouwen van een tijdmachine, dan had je je tenminste nuttig bezig gehouden EN kon je nu een jaar of vier teruggaan in de tijd en jezelf even flink wakkerschudden!” Natuurlijk, had ik effectief een tijdmachine gebouwd zou ik niet teruggaan om mezelf een beetje te gaan storen terwijl vroeger-mezelf druk bezig was/is aan de grootste uitvinding in de geschiedenis… geschiedenis die ik dan met mijn uitvinding zou/zal/ging bombarderen/gebombardeerd hebben tot relatief begrip… want alles wat geschiede was/is/zal zijn/wordt zou/zal/kon ik dan in de toekomst nog eens bezoeken/bezocht hebben, wat het woord “geschiedenis” voorgoed zou/zal veranderen/veranderd hebben.

Den dezen heeft dus geen tijdmachine gebouwd. Maar goed ook, want ik zou menig bibliotheekbediende tot in het oneindige frustreren omdat ze iedere dag wel ergens met hun potje typ-ex aan de slag zouden moeten in één of ander historisch erfgoed:

“Pontius Pilatus laat Jezus aan het kruis nagelen legt meningsverschil met Jezus bij na introductie van wat blijkt, ’s werelds eerste jointje.”
“Caesar vermoord door parlement overleeft aanslag dankzij tussenkomst van mysterieuze held met vleermuismasker!”
“Colombus ontdekt per ongeluk nieuw continent krijgt op het laatste moment de juiste aanwijzingen naar Indië door charmante jongeman die zelf even later nieuw continent ontdekt!”
“Adolf Hitler valt in de herfst van 1939 Polen binnen en verovert Europa richt kunstschool op voor minderbegaafden na héél lang en diepgaand gesprek met Belgische pennenvriend!”
“Nieuw ontsnappingsdrama in Merksplas vernedert België opnieuw vermeden door onbekende SMS naar aannemer betreffende zijne ladder!”

Jaja, ik zou nogal fratsen uithalen zulle!

Afijn, back to reality. Het verleden zal altijd het verleden blijven en meer valt daar uiteindelijk niet over te zeggen. Zowel bij Jezus, Colombus, Hitler als bij mezelf. Pas op, ik heb al hele mooie 25 jaren achter de rug, daar niet van, maar het maximale uithalen heb ik toch niet gedaan. Maar dat doet er eigenlijk niet toe… Ik kan wel met enige weemoed terugkijken naar “wat kon zijn”, uiteindelijk schiet je daar niks mee op. Nee, die denktijd invullen met “wat kan nog allemaal zijn”, dát is een nieuwe gave die ik mij sinds enige tijd aangeleerd heb. Waarom zou ik mij in feite druk maken om het verleden als er nog zoveel toekomst met ongelimiteerd potentieel aan zit te komen. Of je nu 15 of 25 bent, in wezen is er niemand die je zegt wat je moet doen of laten op een bepaalde tijd in je leven. Ja, er zit een bepaald stramien in een mensenleven, maar hoe je het precies indeelt, dat bepaal je eigenlijk zelf. Er zijn mensen die aan kinderen beginnen op hun achttiende, er zijn mensen die blijven studeren tot hun dertigste… die vier getallen in het midden van je identiteitskaart doen er echt waar, niet toe, als je maar doet waar je gelukkig van wordt…

En gelukkig is iets wat ik mezelf wel mag noemen op dit moment. Niet alleen door m’n job, ook dankzij die deugdoende momenten met de vrienden en vriendinnen, legendarische shred-sessies in de Ice Mountain-frigo en… ja, dat ene gekke wijf van me. Gezegend met een tof werk én een heerlijke meid uit de duust, I must be doin’ somethin’ right!
Momenteel zit ze in Portugal, ongetwijfeld aan het genieten van de laatste paar uren die haar resten van haar welverdiende reis. Als er eentje is die haar tijd weldegelijk ten volle weet te benutten is zij het wel. De dagen die ze afgelopen vakantie thuis heeft doorgebracht zijn op één hand te tellen, en da’s maar net goed. Ze zit zo vol levenslust dat het aanstekelijk is en laat dat meteen ook de voornaamste reden zijn van mijn zin om echt te beginnen genieten. Niet alleen van haar, maar van vrijwel alles. Toegegeven, zo’n goestinggriepke opdoen net wanneer je verwacht wordt acht uur per dag voor een scherm door te brengen (zij het wel het scherm van een spliksplinternieuwe powermac) was in het begin even lastig. Dan steekt heimwee al wel eens de kop op naar vakanties vol festivals en speelpleintoestanden… Maar denken dat plezier stopt waar werk begint is een opvatting, zo oud als de straat, en zo fout als Sergio Tacchini-klakken.

Werken om te leven heet dat namelijk, een vrij natuurlijk proces waar ieder van ons vroeg of laat mee geconfronteerd wordt. Dat wordt zachtjes opgebouwd met schoolgaan, tot je het uiteindelijk kei-ende-hard zelf moet zien te klaren op de arbeidsmarkt.
De reden dat ik het “natuurlijk” noem, komt door de openbaring die ik had toen ik laatst op een bankje in het Zuid-park mijn baguetten zat op te fretten. Minding my own damn business, toen ik opeens een bezoekje kreeg van een wesp. Vastberaden om te genieten van mijn half uurtje pauze besloot ik om ze gewoon te laten doen, ondangs mijn hekel aan geel-zwart tuig. En warempel, ze kwam niet langs om mij te ambeteren, het enige wat ze deed was een teugje nemen van het klein beetje cola dat op de rand van het blik achterbleef. Vervolgens vloog ze kort even weg, en 5 minuten later was ze er opnieuw, en opnieuw, en opnieuw… zoetigheid voor hare CEO majesteit de koningin aan het verzamelen, die op haar beurt waarschijnlijk druk voor de eitjes aan het zorgen was. Zelfs die wesp had dus haar taak, in ruil het stelen van mijn cola krijgt ze onderdak en een paar duizend zoemende buddy’s als huisgenoten. Voor de rest was ze vrij om te gaan en staan waar ze zin in geeft. Wat wespen dan precies doen behalve rondhangen en mensen plagen weet ik niet, maar ieder zijn ding é…

Zo ook gaat het dus ook bij de mens, een stuk van zijn tijd moet hij inleveren om te overleven en voor de rest is hij vrij om te doen wat hij wil. Ikzelf was even bang dat ik het beste wel gehad had, nu ik moest nine-to-fiven. Niets is echter minder waar, om singer/songwriter G. Ready te quoten: “Laat, ‘t is nooit te laat, ohohohehoh“… Ik doe/kan nog alles wat ik ervoor deed, apprecieer het nu des te harder, en om die reden wil ik ook net méér. Kortom, ik ben als werkmens een gelukkiger mens op dit moment, en ga voor niks minder dan nog gelukkiger in de toekomst… de toekomst zeg ik u! (tenzij mijn tijdmachine er komt natuurlijk…)

Wel wel, kijk eens aan. Is het al zo laat? De tijd vliegt toch als het plezant is he. Ja het deed nog eens deugd inderdaad. Serieuze portie tekst toch … Wat zeg je? En nu weer twee maand niks? Haha, nee het plan is wel om hier terug wat leven in te blazen. Hoe bedoel je “al van die veel te lange verhaalkes gelijk dit”? Nee jong, ne goeie langen om de spits mee af te bijten é, de rest wordt weer nindo-style als vanouds, ik ken under goeste wel zulle! Kom dus gerust nog eens langs af en toe, ik doe mijn best om het hier in gang te houden. En mocht het hier even stil zijn, geen nieuws is goed nieuws. Komt het niet meteen, dan later wel.

Alles op zijn tijd.

Diegene die dit als eerste wist te raden was jongeheer Sébastien! Als prijs vond hij vond al gauw een reeks vragen in zijn mailbox die leidden tot onderstaand onthullend diepte-interview …

Hallo Sébastien! Wat is uw familienaam?

Saey (uitgesproken zoals…euhm ja, you know…)

Aha, bijster interessant! En had je vroeger geen bijnaam die gegeven werd door je buurmeisje?

Rocky! Van de indertijd ongelooflijke Power Rangers (de roden was de coolste!) (Hier moet gezegd dat de oorspronkelijke bijnaam “Rocky” eigenlijk van the 3 ninja’s kwam, of dacht je dat we bij nindo niet aan research doen Sébastien? red.)

Mooi mooi! Wat doe je zo als beroep?

Ik werk bij IKEA op de business afdeling

En, doe je het graag?

Ik amuseer mij wel ja, leuke sfeer daar!

Ben je er goed in?

Tuurlijk, heb al positieve evaluatie gehad, en op het werk slechts 1 iets verkeerd in elkaar gestoken!

Zo zit dat! En als Ikea-medewerker, vertel eens over de inrichting van uw kamer.

Jah, wel euhm….een beetje foutief opgemeten waardoor mijn bed te groot uitkwam voor mijn kleerkast…Maar het zorgt voor een originele kijk op binnenhuisdecoratie!

En de kast, hoe komt het dat er triplex zichtbaar is aan de voorkant?

Persoonlijke touch aan een anders toch maar standaard IKEA-kast? Je moet origineel durven zijn é, het heeft zeker niks te maken met het feit dat ze mis in elkaar gestoken is ….

Wat zijn uw hobbies?

Films, games, series, uitgaan, maar te zien aan u volgende vraag moest ik waarschijnlijk World of Warcraft antwoorden é?

Klopt! Welk level ben je reeds?

Hangt af van welk character je bedoelt :p (Een “character” is de instantie die hij/zij belichaamt in de game om zo de vooropgestelde doelstellingen te bereiken, red.)

Is dat niet moeilijk?

niet echt nee, i is pro! (Dit is internettaal voor “Ik ding mee op een hoog niveau”, red.)

Som twee goede eigenschappen op van jezelf

Heb ik er 2?!?

Som zeventien slechte eigenschappen op van jezelf.

Kan ik niet, dan moet ik teveel zoeken naar mijn top 17! (Liegen is er alvast 1 van, zie vraag 2, red.)

Heb je ooit al eens sex gehad?

Nee

En wanneer was dat dan?

Nooit

Wat is je lievelingskleur?

Als het met die harddrugs te maken heeft, geen idee! (Ik snap dit antwoord evenmin als u, red.)

Wat zou je voor de rest nog allemaal eens willen doen in de nabije toekomst?

Promotie maken, gaan snowboarden (zo veel mogelijk), en gewoon mij amuseren! En een Playstation 3 voor in de zultse duif ook ja, onder lichte dwang van een bepaalde huisgenoot die hier voor de moment niet veel is …

Dank je wel voor dit gesprek! De voltallige nindo-crew dankt u!

Zo! Wil je ook wel eens een speciale feature op nindo krijgen? Hou deze site dan goed in de gaten de komende weken want er is terug een spetterend spannende wedstrijd op komst!

Hallo, ik ben Doorsnee Jan, ik ben op deze site terechtgekomen via de talrijke reclameborden, promotiegirls, nindo-blimp boven Brussel, en TV-spotjes op Vijf-TV. Daar zag ik een abribusje gemold door een dronkaard, het anker van mijn aandacht werd natuurlijk meteen uitgeworpen. Verder viel mijn oog op een interessant artikel over “Operatie Swaziland”, waaraan ik dan ook zal deelnemen, meerbepaald bij de beachvolleybalploeg van de dames. Mijn favoriete oefenretraite daarvoor is het Gert Verhulst-vetgrave Mars. Of ze daar over the bird weten, weet ik niet. Maar I know about the bird! En op aarde ben ik alvast niet alleen, dat is bewezen via sjieke statistiek. Wat daarmee ook bewezen werd, is dat het goed gaat zoals het gaat, geen (al te erge) klachten! Zelfs niet over één of ander financiële crisis blijkbaar. Waar ik wel klachten over heb, zijn godsdiensten … Die kunnen voor mijn part den boom in!

Aangenaam Doorsnee Jan! En wat had u graag gewild voor kerstmis?

Eerst was ik …

Twee dagen later verscheen ik als …

De ochtend daarop ontstond …

En nu ben ik …

Hoe je het allemaal aan elkaar knoopt laat ik aan de fantasie van de lezer over. Om die uiterst subjectieve verhaallijn toch wat in degelijke banen te leiden een paar richtlijnen: Ik heb geen letsel opgedaan tijdens het snowboarden, ik heb mezelf niet geprostitueerd, ik ben niet van geaardheid veranderd, ik heb mezelf niet geprostitueerd bij mannen, ik heb geen weddenschap verloren, ik heb geen gestoorde geest, baby Cédric is diep vanbinnen best een fijne knul, ik ben niet terminaal ziek en ik weet doorgaans zeer goed waar ik mee bezig ben!
Bon, aan u dus om er iets van te maken!

PS: een kort overzicht over wat de doorsnee bezoeker de komende visites mag verwachten:

• Veel King of Snow-coverage
• Deel 2 van mijn gids over armoede
• Eindelijk eens wat meer nieuws over operatie Swaziland
• Een nieuw concept omtrent Baby Cédric
• Appels tijdens het communisme, hoe zat dat nu?
• Guido Belcanto, van Vlaamse chansonnier naar vice-Messias naar Beëlzebub!

Dit alles en veel minder de volgende keer op nindo.be! Hoezah!

Eerlijk, het heeft me slaap, TV-tijd en persoonlijke hygiëne gekost maar daar is ie toch maar! De nakomeling van mijn eerdere blog omtrent mijn avontuur in Oostenrijk. En kijk ne keer hoe … wa een beeste! Met kleur en alles. Jaja de technologie staat niet stil. Het is niet makkelijk om iets voor jezelf te maken. Menig concept zijn de afgelopen maanden (10+) ontstaan en in de steek gelaten. Sommige zelfs zo snel geaborteerd dat meneer S. Permacel nog maar juist aan het stretchen begon of het was al te laat. Inderdaad. Aber gut, er zat er dan toch eentje tussen die het gehaald heeft, het Usain Boltje van de bende zeg maar.

Ik weet dat er van tegenwoordigs al gigantisch veel superinteressante blogs te vinden zijn op het net, dus veel baanbrekends presteer ik hier misschien niet. Maar pas op! Dit is wel de eerste blog met de naam “nindo” EN zulks een header op het net, dus qua origineel begin kan dit wel tellen. Voor de rest is er nog wat werk aan de winkel. Want inhoud = nougabolle op dit moment.

Wat er hier zoal de revue zal passeren is nog maar een vaag gegeven. Je kan bovenaan al enigszins zien waar nindo.be vooral om zal draaien maar daar blijft het voorlopig ook bij. MAAR! De ideëen zijn er, de goesting ook, de middelen staan paraat. En ik zeg u, kom geregeld eens langs en wie weet staat er op een dag wel iets dat aan u, de zeer gewaardeerde lezer, is besteed.

Dus als het even kan, let the show begin!