Maanden aan een stuk kreeg ik ieder weekend van mijn omaatje de nieuwste Vacature in mijn schoot geworpen. De verwerking ging als volgt: blader blader, inhoudstafel, creatieve beroepen, paar architecten, paar Autocad-mensen, done. En terug naar af. Wel veel gesolliciteerd, een paar vermeldingen:

• Bedankt Markee voor de kans, ik heb jullie niet kunnen overtuigen, achteraf gezien terecht. Virale campagnes uitdenken is inderdaad lang niet zo simpel voor iemand als ik, zonder al te veel relevante ervaring. Het resultaat was dan ook niet doorslaggevend, maar leren we uit, dat is mij ook veel waard. Ik ben nog steeds van mening dat jullie visie op vlak van communicatie veruit de meest doeltreffende is, en ik deel ze dan ook volledig.
• F*ck you Vandekerckhove & Devos, een bureau waar ik in eerste instantie ferm naar opkeek en veel respect voor had na een seminarie van jullie. Maar mij een proefproject laten uitvoeren en achteraf niks meer van jullie laten horen is not done. Een klein beetje feedback, teveel gevraagd? Sorry, maar zo behandel je je applicanten niet.
• Jammer Kinepolis, maar ervaring zegt niet alles. Het is de gemakkelijke oplossing, maar daarom niet de beste. Doe trouwens eens iets aan jullie prijzen, of koop er eens beter zeteltjes mee.

En dan komt er na veel trial and error dan toch iets uit de bus! Iets van regen en zonneschijn, en in België kan het al eens wat langer plensen … Maar zoals velen weten werk ik dus nu al een weekje deeltijds voor Lodestar, een heus E-business bedrijf. Daar ben ik online redacteur, alles wat geschreven en/of ingevoerd moet worden neem ik samen met de andere redactiepeoples onder handen. Vrij afwisselend werk, vind ik fijn.

Maar minstens even belangrijk is de sfeer op de werkvloer. En ik moet zeggen, op dat vlak ben ik wel verwend geweest. Tijdens mijn PLAYLANE-dagen had ik namelijk de eer om te mogen samenwerken met twee klasmaatjes uit mijn Artevelde Mariakerke-tijden én een nootjesraper die ik in de tekenschool van Woaregem heb leren kennen. (DIE TROUWENS VANDAAG JARIG IS) Ik moet er geen tekening bij maken dat iedere dag naar je werk gaan, wetende dat er drie goeie vrienden acht uur aan je zijde zitten, een waar plezier is. De geboorte van de jukebox met veto’s, stomme iBood’s kopen, gokken naar de naam van het Texaco-meisje, Filip meekrijgen naar het ICC, woensdag frietjesdag, Rippe zijn kabouterbaard, mijn macbook beheksen met de remote, Jeroen maar blijven wijzen op het feit dat hij meer naar zijn ma moet luisteren, voetballen op de gazon van Jelle zijn pa, de droge woordspelingen van Kris … Jaja, good times. Helaas komt aan alle mooie liedjes een eind. Het programmeren bleek, ondanks de welkome uitdaging erin, toch nooit honderd procent mijn ding te zijn.

Hoe zit dat dan bij Lodestar met die sfeer? Wel … na mijn reeds korte ervaring kan ik toch dit al zeggen: er zit potentieel in. De mensen die er werken zijn bekwaam en sociaal, dat ligt mij wel. Ik ben er echter nog niet helemaal aan uit hoe de relaties van de collega’s onderling in elkaar zitten. De ene keer hoor ik de chef schreeuwen op de vormgever, vier uur later is de vormgever de chef tegen de deur aan het pletwalsen, alles met het nodige amusement en buldergelach uiteraard. Doorheen de dag passeert een blauw rubberen balletje meermaals mijn hoofd op slechts centimeters en na de uren wordt er al eens met een Leffe in de hand gegoogled naar Lesbian midgets. “Wat in godsnaam moet ik hier van denken”, stel ik mij dan de vraag …

Wel …

I think I just might enjoy this!