Ah, de lezer se!
Welkom welkom, zet u, doe alsof ge thuis zijt! Iets te drinken? ‘K heb cola, bier, wijn en fristi. Een beetje water? Kan ook… ‘t is wel van de kraan. Geen probleem? Ok… Jaja, lang geleden inderdaad! Wat zegt ge? Nee, da’s waar, niet veel veranderd hier. ‘K sta nog online, maar voor de rest… Wanneer was de laatste keer?… Ah 15 mei, dat is zeer waarschijnlijk ja. Wel kijk ja, niks te melden zeker?
Toch wel ze, toch wel. Tijd om wat neer te penneuh!
WERK! ‘k Heb er terug! Olé! En van da goei tons nog! Amper twee maand (ik zeg amper, want amper = zoeken – solliciteren – gesprekken - contract tekenen – wachten op de nagelnieuwe powermac, en dat alles ten tijde van den groote krisies!) na mijn ontslag bij de mannen van Lodestar kon ik fulltime aan de slag als grafisch vormgever/webdesigner bij Kasper Digitale Media. En alhoewel ik op slechts een 500m van mijn ex-werkgever zit, is deze nieuwe job toch een wereld van verschil. De parttime functie van kranten meten en vacatuurkes invoeren werd vervangen door een fulltime van ontwerpen van zowel digitale als geprinte dinges, drukwerk prepareren, websites onderhouden en zelf het contact met de koning (niet mijn goede vriend Albert, maar “de klant” dus) verzorgen. De collega’s zijn plezant, de werkomgeving ideaal (heb ik al gezegd dat ik een kersverse powermac voor mij staan heb?), ik kan het werk, en naar verluid nog niet eens zo slecht ook. Een goeie job, about time.
Wat ik bij het starten van de fulltime ook nog kreeg, maar niet verwacht had, is een nieuwe appreciatie voor het begrip “tijd” en vooral dan de “vrije” versie ervan. Avonden zijn plots gauw gevuld, weekends zijn terug een beetje Sinterklaas en dingen die ik voorheen mooi achter elkaar afwerkte doe ik nu tegelijk zoals alleen je moeder dat kan! Als ik tegenwoordig naar de klok kijk, is het altijd later dan ik het wens te zijn.
Ik geniet veel meer van mijn avonden en vrije dagen dan vroeger, eenvoudigweg omdat ze gevoelig ingekort zijn. Maar kijk ook met een beetje schaamte terug op de tijden waar ik zwembaden vol met tijd had, en er niks mee deed… Jawel, schaamte. Voor iemand die er dit jaar 25 geworden is, heb ik de laatste jaren véél te weinig gedaan, merk ik nu plots, terwijl ik er wel de tijd voor had. Of kon ik in ieder geval veel méér doen! Dan denk ik, “Sander, je had beter je tijd gespendeerd aan het bouwen van een tijdmachine, dan had je je tenminste nuttig bezig gehouden EN kon je nu een jaar of vier teruggaan in de tijd en jezelf even flink wakkerschudden!” Natuurlijk, had ik effectief een tijdmachine gebouwd zou ik niet teruggaan om mezelf een beetje te gaan storen terwijl vroeger-mezelf druk bezig was/is aan de grootste uitvinding in de geschiedenis… geschiedenis die ik dan met mijn uitvinding zou/zal/ging bombarderen/gebombardeerd hebben tot relatief begrip… want alles wat geschiede was/is/zal zijn/wordt zou/zal/kon ik dan in de toekomst nog eens bezoeken/bezocht hebben, wat het woord “geschiedenis” voorgoed zou/zal veranderen/veranderd hebben.
Den dezen heeft dus geen tijdmachine gebouwd. Maar goed ook, want ik zou menig bibliotheekbediende tot in het oneindige frustreren omdat ze iedere dag wel ergens met hun potje typ-ex aan de slag zouden moeten in één of ander historisch erfgoed:
“Pontius Pilatus laat Jezus aan het kruis nagelen legt meningsverschil met Jezus bij na introductie van wat blijkt, ’s werelds eerste jointje.”
“Caesar vermoord door parlement overleeft aanslag dankzij tussenkomst van mysterieuze held met vleermuismasker!”
“Colombus ontdekt per ongeluk nieuw continent krijgt op het laatste moment de juiste aanwijzingen naar Indië door charmante jongeman die zelf even later nieuw continent ontdekt!”
“Adolf Hitler valt in de herfst van 1939 Polen binnen en verovert Europa richt kunstschool op voor minderbegaafden na héél lang en diepgaand gesprek met Belgische pennenvriend!”
“Nieuw ontsnappingsdrama in Merksplas vernedert België opnieuw vermeden door onbekende SMS naar aannemer betreffende zijne ladder!”
Jaja, ik zou nogal fratsen uithalen zulle!
Afijn, back to reality. Het verleden zal altijd het verleden blijven en meer valt daar uiteindelijk niet over te zeggen. Zowel bij Jezus, Colombus, Hitler als bij mezelf. Pas op, ik heb al hele mooie 25 jaren achter de rug, daar niet van, maar het maximale uithalen heb ik toch niet gedaan. Maar dat doet er eigenlijk niet toe… Ik kan wel met enige weemoed terugkijken naar “wat kon zijn”, uiteindelijk schiet je daar niks mee op. Nee, die denktijd invullen met “wat kan nog allemaal zijn”, dát is een nieuwe gave die ik mij sinds enige tijd aangeleerd heb. Waarom zou ik mij in feite druk maken om het verleden als er nog zoveel toekomst met ongelimiteerd potentieel aan zit te komen. Of je nu 15 of 25 bent, in wezen is er niemand die je zegt wat je moet doen of laten op een bepaalde tijd in je leven. Ja, er zit een bepaald stramien in een mensenleven, maar hoe je het precies indeelt, dat bepaal je eigenlijk zelf. Er zijn mensen die aan kinderen beginnen op hun achttiende, er zijn mensen die blijven studeren tot hun dertigste… die vier getallen in het midden van je identiteitskaart doen er echt waar, niet toe, als je maar doet waar je gelukkig van wordt…
En gelukkig is iets wat ik mezelf wel mag noemen op dit moment. Niet alleen door m’n job, ook dankzij die deugdoende momenten met de vrienden en vriendinnen, legendarische shred-sessies in de Ice Mountain-frigo en… ja, dat ene gekke wijf van me. Gezegend met een tof werk én een heerlijke meid uit de duust, I must be doin’ somethin’ right!
Momenteel zit ze in Portugal, ongetwijfeld aan het genieten van de laatste paar uren die haar resten van haar welverdiende reis. Als er eentje is die haar tijd weldegelijk ten volle weet te benutten is zij het wel. De dagen die ze afgelopen vakantie thuis heeft doorgebracht zijn op één hand te tellen, en da’s maar net goed. Ze zit zo vol levenslust dat het aanstekelijk is en laat dat meteen ook de voornaamste reden zijn van mijn zin om echt te beginnen genieten. Niet alleen van haar, maar van vrijwel alles. Toegegeven, zo’n goestinggriepke opdoen net wanneer je verwacht wordt acht uur per dag voor een scherm door te brengen (zij het wel het scherm van een spliksplinternieuwe powermac) was in het begin even lastig. Dan steekt heimwee al wel eens de kop op naar vakanties vol festivals en speelpleintoestanden… Maar denken dat plezier stopt waar werk begint is een opvatting, zo oud als de straat, en zo fout als Sergio Tacchini-klakken.
Werken om te leven heet dat namelijk, een vrij natuurlijk proces waar ieder van ons vroeg of laat mee geconfronteerd wordt. Dat wordt zachtjes opgebouwd met schoolgaan, tot je het uiteindelijk kei-ende-hard zelf moet zien te klaren op de arbeidsmarkt.
De reden dat ik het “natuurlijk” noem, komt door de openbaring die ik had toen ik laatst op een bankje in het Zuid-park mijn baguetten zat op te fretten. Minding my own damn business, toen ik opeens een bezoekje kreeg van een wesp. Vastberaden om te genieten van mijn half uurtje pauze besloot ik om ze gewoon te laten doen, ondangs mijn hekel aan geel-zwart tuig. En warempel, ze kwam niet langs om mij te ambeteren, het enige wat ze deed was een teugje nemen van het klein beetje cola dat op de rand van het blik achterbleef. Vervolgens vloog ze kort even weg, en 5 minuten later was ze er opnieuw, en opnieuw, en opnieuw… zoetigheid voor hare CEO majesteit de koningin aan het verzamelen, die op haar beurt waarschijnlijk druk voor de eitjes aan het zorgen was. Zelfs die wesp had dus haar taak, in ruil het stelen van mijn cola krijgt ze onderdak en een paar duizend zoemende buddy’s als huisgenoten. Voor de rest was ze vrij om te gaan en staan waar ze zin in geeft. Wat wespen dan precies doen behalve rondhangen en mensen plagen weet ik niet, maar ieder zijn ding é…
Zo ook gaat het dus ook bij de mens, een stuk van zijn tijd moet hij inleveren om te overleven en voor de rest is hij vrij om te doen wat hij wil. Ikzelf was even bang dat ik het beste wel gehad had, nu ik moest nine-to-fiven. Niets is echter minder waar, om singer/songwriter G. Ready te quoten: “Laat, ‘t is nooit te laat, ohohohehoh“… Ik doe/kan nog alles wat ik ervoor deed, apprecieer het nu des te harder, en om die reden wil ik ook net méér. Kortom, ik ben als werkmens een gelukkiger mens op dit moment, en ga voor niks minder dan nog gelukkiger in de toekomst… de toekomst zeg ik u! (tenzij mijn tijdmachine er komt natuurlijk…)
Wel wel, kijk eens aan. Is het al zo laat? De tijd vliegt toch als het plezant is he. Ja het deed nog eens deugd inderdaad. Serieuze portie tekst toch … Wat zeg je? En nu weer twee maand niks? Haha, nee het plan is wel om hier terug wat leven in te blazen. Hoe bedoel je “al van die veel te lange verhaalkes gelijk dit”? Nee jong, ne goeie langen om de spits mee af te bijten é, de rest wordt weer nindo-style als vanouds, ik ken under goeste wel zulle! Kom dus gerust nog eens langs af en toe, ik doe mijn best om het hier in gang te houden. En mocht het hier even stil zijn, geen nieuws is goed nieuws. Komt het niet meteen, dan later wel.
Alles op zijn tijd.
Maar minstens even belangrijk is de sfeer op de werkvloer. En ik moet zeggen, op dat vlak ben ik wel verwend geweest. Tijdens mijn 
Hoe zit dat dan bij Lodestar met die sfeer? Wel … na mijn reeds korte ervaring kan ik toch dit al zeggen: er zit potentieel in. De mensen die er werken zijn bekwaam en sociaal, dat ligt mij wel. Ik ben er echter nog niet helemaal aan uit hoe de relaties van de collega’s onderling in elkaar zitten. De ene keer hoor ik de chef schreeuwen op de vormgever, vier uur later is de vormgever de chef tegen de deur aan het pletwalsen, alles met het nodige amusement en buldergelach uiteraard. Doorheen de dag passeert een blauw rubberen balletje meermaals mijn hoofd op slechts centimeters en na de uren wordt er al eens met een Leffe in de hand gegoogled naar Lesbian midgets. “Wat in godsnaam moet ik hier van denken”, stel ik mij dan de vraag …
